Teskesdurper Kraant 2020

Een waor gebeurd verhaol, vrij vertaald in ut Driels. U t waar gewoon op klaarlichtendag, gewoon overdag, ge zut zeggen ze schamen zich kapot. Maar niks is minder waer. Gewoon overdag wieren wij gevragen dur Tonnie van de Meijden van Ammel Blauw. {We noemen m Ammel Tonnie} om mee te gaon naor Duitschlaand, hoezoo.? zee Theo munne maat. “witte Ut zelf nie te ligge.? Nee zee Tonnie, de is ut nie. Nou wa is ut dan wel.? Vroeg ik, zit dun oorlog oe nog steeds dwars.? Nou Tonnie ik kan oe geruststellen, ze zijn er daar in Duitsland al helemaal overheen. Neeie de is ut ok nie.! Ha zee Theo, ik weet ut al ge zoekt een paar minsen die maat kunnen houwen. Nee ze Tonnie de is ut ok nie.!! , De kan ut zowiezo nie zijn, want wij kunnen niks ginne maat houwen. Nou Tonnie hou ons nie langer in spanning want de is nie goed voor mijn kringspier. Luster zee Tonnie, we hebben nog twee plekken over in de bus. Oh zinnen wij ha de drek gezeed, wij gaon wel mee. HoHo, waagt is even waar zitten wij dan.? In die bus.? Toch nie boven ut wiel he.? wij krijgen altijd laast van gas boven ut wiel. Nee zee Tonnie gullie zit helemaal aachterin. En zo gingen wij op unnu mooie vrijdag op transport naor Duitsland. Mijn vader zee nog kijk uit jonge, want de lotste keer dé ik doar waar , waar ik zo nog mar nie terug. De reis deur Duitsland ging heel goed, ze rijen daor ok rechts, lochisch, veul rechts denkende minsen daor. Ut waar lekker weer, du we konne ons helemaal concentreren op ons Duits,we hebben dun hele weg zitte oeffene op de volgende Duitse zinnen “Gegen Die Mouwer!!” und NEIN.!!!Nein!! Nein!! want stel da ze dé tegen ons zinnen dan wiesen we waar we moesen gaon staon, en vooral waor nie. T oen we eenmaal daor aankwamen waer ut ontvangst erg hartelijk, we wieren netjes toegesproken in fanfareduits en drek opgedeeld in twee groepen. Een veur ut lage nivo en eentje veur ut hoge nivo. Wij waren erg verbaast dé wij bij ut hoge nivo zaten, we waren nog verbaasder toen we zagen wie ok op di hoge nivo waren ingedeeld. Later toen we einmahl onze koffers dun berg geslept haan waren we nie mer zu verbaast over onze indeling. In het hotel op diejen berg kregen we in goed duits duits onze kamer aangewezen, dé we ons op konden frissen en dan ff ontluizen. We haan trouwens wel een heel klein kamerke, ons kamerke waer zu klein, dé de tocht strippen on de buitenkaant zaate. Wij vroegen ons dan ok constant af hoe dé ut meugelijk waar, dé Twan Collaard die ok zun klein kamerke haai neffe ons, ut veur mekaor kreeg om daar 4 grote honden in te houwen. Iedere keer as wij langs zun deur slopen, sloegen de honden aon. Dun urste keer vielen van schrik mn nagels uit. Een paar dagen later toen we eindelijk een keer op dé klein kamerke van Twan konden kijken zagen wij gin honden, wel heurden wij het geluid van de 4 honden op de wc waar Twan zn best stiekum zaat te roken. Dé konde wij zien deur de rook die onder de deur vandaon kwaam. Tegen de mergen heurde we da er un stel seks ha mee mekaor. Aan ut ritme van ut bonken wiesen wij da ut Duitsers waren. Die doen alles op marsmuziek. Ut eten waor trouwes ok erg goed, wij haan al snel dur hoe de werkte mee die Duitsers, ge moes er gewoon veur zurgen dagge dun urste waar. Helga onze hostes waar erg streng en nauwgezet, de zagen wij wel aan heur rijlaarzen en ut zweepje. Ze rook ok een bietje naer unne Duitse herder, mar ut kon ok iemand aanders zijn die schapen hield. Veurzichtig gingen wij aon een tafel zitten mar dé moog zomaar nie. Meteen riep Der Helga “Nein!!, Nein!!, Nein.!! Gelukkig haan wij di al geoeffend en wiessen we drek waor ut over ging. Wij waren opslag verliefd auf der Helga. S ’avonds haan we ons urste optreden, op het wijnfist, dé wil zeggen, da wij meteen zorgde dé we un fles urste klas wijn de man haan. En Ammel blauw, (Tonnie) ging ut systeem mee de verschillende kleuren munten eens goed van buiten leren. Johan zee nog ‘Wij hebben drek bier” Want ondanks dé wij buitenlanders waren en ons drek aanpaasten, wijn zuipen, braadworst praoten enzo, Makte ze, ut ons nie hendig mee die verschillende munten, want ieder bierglas, bierfles, wijnglas en wijnfles haai een aander kleur muntje. We haan wel geluk da Duits blauw, en Duits groen en al die aander Duitse kleuren ok in Nederland veurkwamen. Maar ok bij het teruggeven van het glas kwaam er wer een aander muntje veur dun dag. Om in te leveren (?) En gekreeg ok een gekleurd bandje om, as ge die grote tent uit wilde en wa belangrijker waar asge er na ut pissen ok wer in wilde. Mar hier sloeg de inflatie toe want vroeger kreegde nog een grote gele ster op oewe jas genaaid. Ze weten daor wel hoe ze mee buitenlaanders om motten gaan. Maar Ut ging un bietje langs ons heen, En bij de derde fles piswijn, haai Tonnie alles geregeld. En bij de zesde fles gele wijn ware wij net zo blauw als al die aander blauw. Hulde voor Tonnie om zn grundligkeit, ordnung und diciplien, ha unnu operette Duitser kunnen zijn. Tijdens de de Duitse openings toespraak, die wij van achter de lege wijnflessen volgde, heurde wij da er precies 2019 minsen binnen waren. Bravo veur onze Duitse vrienden om dé zo uit te kienen. S ’nachts toen ut afgelopen waar, gingen we op huis aon (Ut hotel kamerke) Ben wies waer ut waar. Wij wiessen nie waar Ben waar. Maar dé gaaf niks, ut waar lekker weer, en ut waar mar op unne steinworp afstand lopen, zinnen ze Na un uur zee Theo nog, ze kunnen hier een eind gooie mee unne steen. We wiezen uiteindelijk precies waar ut waar want we gingen op ut geluid van Twan af. En ja hoor Twan waar net z’n vier honden on ut uitlaten, we zage ze nie, ut waar donker, mar we heurde ze wel. W e zijn ok naor Trier gewiest,ja dé laag daor ok. Mee de bus daor moes Ammel blauw optreejen. Mar de Duitsers wieze al da we kwamen, ut waer duidelijk een veraoie boel. We moezen honderd Duitse euro’s betalen as we wilden optreden. Wij linnen nog uit in ons beste fanfare Duits da wij dé nie gewend zijn om te betaolen om op te treejen en dé we mestal een blad of twee bier krijgen, en da we dan dubbel ons beste denen. En as we nog meer bier kreege, dan kinde ons nie mer terug. Dun Duitser zee “NEIN”wij wiese wattie bedoelde want dé haan wij geoffend. Ut bleef nuur einmal 100 duitse euro’s, Zelfs Johan die nooit mopperd von ut toche wel veul geld. wij vonnen ut ok veul, en of ut gin goed idee waar da diejen Duitser ons 100 euro gaaf, en dan hoefde oe er alleen maar drank veur te haolen. En dan moogtie er zelf ok nog een vies boekske bij kopen. De gunde wij m wel, Ja dun oorlog is nou eenmaal over, ge kunt nie on de gang blijven he? Mar hij zee “nein, Nein, Nein.!! En ja, al mee al haan we wel een gat van 100 euro in onze europese begroting zitten. Goeie raod waar duur en wij haan gin geld. Gelukkig is Tonnie (Ammel Tonnie) unnu hele goeie penningmester. hij zee we sturen iemand mee de pet rond. wij vonnen ut echt un briljant idee, maar ja wie sturen wij dan rond mee die pet, want de lusterd heel nou, ge kunt nie iederen zomaar mee zun grote taak belasten, en wa ok van belang is de persoon in kwestie moet natuurlijk wel een bietje meelijde opwekken ja want aanders geven die Duitse hardzakken niks. Wij dochten aan iemand die mee van die trouwe bruine honde ogen, op ut sentiment van die Duitsers kon werken. Urst zinnen we er ok nog bij dé un natte neus zeker ok in ons financele veurdeel zo werken. Mar dé vonnen we achteraf nie persé nodig. De minsen moeten eigenlijk as ze m zien van binnen un bietje beginnen te huilen. Gelukkig waren wij ut al snel over eens wie deze serieuze en crusiale taak opzich zou nemen. Aldo van Diesen. En eerlijk is eerlijk, we hielden nog geld over. Hulde. O p de terugweg vanuit Trier, haai onze Duitse chauffeur die ok nog uit Afrika kwaam.! Hoeveel pech kunde hebben in oe leven, zn eigen vermenigvuldigd mee un neef die er ok zo donker uitzaag maar de dames veur in de bus hielden m veur dur eigen vermaak. Wij keken nog onder de banken of er veur de rest ok nog een paor entertainers ondergedoken zaten, mar de waar nie. Wij haan trouwes wel lekkere sjoklaatjes mmegenomen veur onderweg, maar zee Bert ze zien er een bietje oud en wit uit. wij zinne nog, ja maar in den oorlog waar iedereen er blij mee. En toen zee Bert nog “ja maar toen waren ze nog vers!!” S ’avonds wilde we vroeg onder de wol, maar dé is nie gelukt. Dés ok ut enige wa we nog weten van diejen avond, dus daor kunnen we ik niks over vertellen. Smeregus wieren we wakker op de maat van ut wippende Duitse koppel. Bij het frustuck zagen we al aan ut japunneke en ut gebit van ut Duits stel dé hullie ut waren. Zij haai hum gebit in, en hij haai heur japunneke aan. Z ondagssmiddags haan we ut lotste optreejen tenminste, Ammel blauw, eigenlijk Tonnie van de Meijden want die waar wel erg blauw geworden van ut blaazen. Ut waar net unne smurf. En dé kwaam wér van diejen Duitse lucht. Dan zulde zeggen maar des toch goeie berglucht.! Nou daor zijn de mening nog over verdeeld. Ut is wel zo dé diejen shnitsel und zouwerkrout-lucht deur hollandse instrumenten mot worren geperst. En dé val nie mee. Daor worde wel erg blauw van. We hebbe Tonnie mee unnu compressor bij moeten brengen. Hij kreeg wel un bietje laast van gas en un opgeblazen gevoel. Mar na een paar flinke scheten liept ie wer gewoon rond. W ij denken trouwens da wij mee di verhaal grote kaans maken op een belangrijke literatuur prijs, en da wij zeker na onze dood de erkenning krijgen die we verdienen. Minsen allemol blauw mee deez dagen. (disclaimer. Alles wa ge hier leest, is veur oe eige verantwoordelijkheid de directie stel zich nergens aansprakelijk veur.)